Ademwerk: maakt onbekend onbemind?

Ademwerk wint terrein. In grote steden, internationaal en online groeit de belangstelling snel. Tegelijkertijd voelt het in een regio als Zeeland soms nog alsof ademwerk een niche is: dunbevolkt gebied, weinig aanbieders, weinig vanzelfsprekende bekendheid. De laatste jaren schrikken mensen wel al minder wanneer ik vertel dat ik me veel met ademwerk bezighoud. 'Ademen, owja dat doe ik ook' blijf ik echter ook nog steeds gewoon horen! Dat roept de vraag op of ademwerk nog vooral onbekend is en daardoor onbemind, of dat het simpelweg tijd nodig heeft om te landen. Wat ik echter ook zie wanneer ik buiten de regio kijk betreft een ander spanningsveld: ademwerk groeit niet alleen inhoudelijk, maar ook commercieel. En dat brengt nieuwe vragen met zich mee.

Populariteit en wildgroei

Met de groei van ademwerk ontstaat er onvermijdelijk wildgroei. Overal duiken methodes op, vaak met sterke namen, duidelijke beloftes en bijbehorende marketingverhalen. Specialisaties worden uitgelicht, methoden getrademarkt, en verdienmodellen strak ingericht. Opvallend, in mijn ogen althans, is dat een groot deel van die verdienmodellen niet zozeer draait om het langdurig begeleiden van cliënten, maar om het opleiden van nieuwe ademcoaches. Dat is op zichzelf niet verkeerd want opleiding en kennisoverdracht zijn essentieel, maar het zet me wel af en toe aan het denken:

• Wordt ademwerk hier een vak, of een product?

• Hoeveel ervaring heeft iemand nodig vóór hij of zij anderen opleidt?

• En wat gebeurt er als groei belangrijker wordt dan bedding?

Is elke ademcoach geschikt?

Ademhaling lijkt eenvoudig. Iedereen ademt. Juist daardoor wordt het werk soms onderschat. Maar werken met ademhaling is werken met het autonome zenuwstelsel, met emotionele lagen, met het lichaam als opslagplaats van ervaring. Dat vraagt om meer dan een protocol of een weekendopleiding.

Wanneer je interesse hebt in ademwerk en een coach of facilitator overweegt, bedenk dan eens voor jezelf in hoeverre de antwoorden op de volgende vragen van belang voor jouw behoeften zijn:

• Hoe heeft iemand zich verdiept, en blijft die verdieping doorgaan?

• Welke opleidingsachtergrond is er naast ademwerk?

• Hoeveel eigen ervaring met processen, crisis, rouw of herstel neemt iemand mee?

• En misschien wel het belangrijkste: wordt er traumasensitief gewerkt?

Het bewust “hard gaan”, het ene na het andere trauma release-moment faciliteren, kan zonder goede bedding en nazorg schadelijk zijn. Hertraumatisering door ademwerk is geen theorie, maar een reëel risico wanneer intensiteit belangrijker wordt dan veiligheid.

Ademwerk is geen sprint

In sommige stromingen lijkt ademwerk een aaneenschakeling van doorbraken te moeten zijn. Die benadering miskent dat het zenuwstelsel leert in lagen en tijd, niet in snelle pieken.

Goede begeleiding betekent:

• weten wanneer niet verdiepen wijs is,

• regulatie boven catharsis plaatsen,

• en erkennen dat integratie net zo belangrijk is als ervaring.

Dat vraagt rust, ervaring en soms ook het lef om nee te zeggen.

Mijn eigen weg: dankbaar én kritisch

Zelf heb ik veel geïnvesteerd in ademwerk: studietijd, focus, energie en ook gewoon harde knaken. De Wim Hof Methode heeft daarin een enorme rol gespeeld. Het was voor mij een poort: naar lichaamsbewustzijn, naar kracht, naar vertrouwen in wat ademhaling kan doen. De combinatie van ademwerk, mindset en koude blootstelling vind ik nog steeds erg waardevol, al is hoe en in welke verhouding dat wordt ingezet altijd persoonlijk. Ik ben dan ook dankbaar voor wat deze methode mij tot nu toe heeft gebracht. Ook voor de community, die warm, ondersteunend en betrokken is. En voor de wetenschap die wordt nagestreefd en ontwikkeld. Tegelijkertijd voel ik dat het niet langer mijn thuisbasis is: Eerst was ik vooral Wim Hof Methode instructeur, nu (transformationeel) ademcoach die eventueel ook de WHM kan toepassen. Na heel veel jarenlang WHM instructeur te zijn geweest heb ik besloten me niet opnieuw te laten hercertificeren. Niet uit afwijzing, maar uit eerlijkheid naar mezelf. Ik zal niet ontkennen dat enige negatieve berichtgeving over Wim Hof en de methode in deze beslissing heeft meegespeeld, maar ook hoe het geheel is georganiseerd: de fees, de structuren, en het onderdeel zijn van een groter businessmodel. Ondanks de steun die er in een voor ons gezin moeilijke periode is geweest, merk ik dat mijn eigen richting elders ligt.

Ruimte voor het transformationele aspect

Mijn aandacht verschuift steeds meer naar het transformationele aspect van ademwerk: ademhaling als ingang tot inzicht, verwerking, rouw en betekenis. Dat betekent niet dat ik methodes als de Wim Hof ademhaling loslaat. Integendeel: ik gebruik ze waar ze passend zijn, als instrument binnen een bredere context. Zo zal ik ook in een volgend blog uitgebreider de Wim Hof Methode ademhaling toelichten. Toch ligt de kern van mijn werk ligt nu meer bij:

• veiligheid vóór intensiteit,

• relatie vóór methode,

• en menselijkheid vóór marketing.

Het kost tijd om een ademwerkpraktijk waar ik voor sta op te bouwen. Bekendheid groeit langzaam, vertrouwen nog langzamer. Maar dat voelt niet als een probleem: eerder als een uitnodiging om het zorgvuldig te doen!

Tot slot

Misschien is ademwerk in de regio waar ik vooral opereer, Zeeland, nog deels onbekend. Maar onbekend betekent niet automatisch onbemind: het heeft gewoon tijd nodig dat het ook hier kan en mag landen. En dat vraagt mensen die bereid zijn om te blijven leren, te blijven voelen en verantwoordelijkheid te dragen voor wat ze aanraken. Het werk is te mooi, te magisch en te helend om het te reduceren tot een format of een verdienmodel. Ademwerk raakt aan leven zelf: aan overleven, loslaten, herinneren en opnieuw bewegen. Ik ga daar vol voor. Niet omdat het snel gaat, maar omdat het klopt. En omdat ademwerk, mits zorgvuldig begeleid, een van de meest directe en eerlijke vormen van heling is die ik ken.